it moet het jaar zijn van het Marokkaanse voetbal. In november moet ‘Morocco’ op een papiertje staan in één van de kokers. Het nationale elftal speelt zes finales dit jaar, waar ik heel erg naar uit kijk. Het nationale elftal waar ik in 1998 nog emotioneel voor was. Een gelijkspel tegen Noorwegen, verlies tegen Brazilië en dan die derde wedstrijd tegen Schotland. Er moest gewonnen worden en Brazilië moest gelijk spelen of winnen van Noorwegen.
Marokko, onder leiding van Naybet, Hadji, Bassir en Hadda, begon goed aan de wedstrijd. Na de 1 -0 kreeg het team van Henri Michel het goede nieuws van die andere wedstrijd ook door, Noorwegen stond achter. Marokko scoorde nog twee treffers, de wedstrijd eindigde in een 3-0 overwinning. Marokko was zo goed als zeker van de tweede ronde. En dan sloeg het noodlot uiteindelijk toe. Noorwegen stond ondertussen al op 1-1, maar in de allerlaatste minuut geeft Brazilië een penalty weg. Tore Andre Flo benut die kans en Marokko blijft met tranen achter in Frankrijk, Noorwegen lacht en mag tegen Italië aantreden in de volgende ronde.
Voor mij was dit de grootste teleurstelling. Zelfs de verloren Afrika Cup finale in 2004 vond ik minder erg. Het was ook de laatste keer dat Marokko op een WK aanwezig was. Het gaat dus tijd worden om de wereld te laten zien wat wij kunnen. Op papier lijkt het goed te komen, alleen moet het mentaal, fysiek en technisch goed gaan bij de spelers. Op technisch gebied zal het goed komen met de komst van Marouane Zemmema, Nabil Dirar, Ismaïl Aissati en Mounir el Hamdaoui.
Vooral die laatste twee zullen een grote impact hebben. De middenvelder is nog geblesseerd, maar hij zou de ideale speler om op tien te spelen bij Marokko. Daar ligt namelijk het probleem. Er is geen aansluiting bij de spitsen. Vooral door de komst van El Hamdaoui is dat nu wel nodig. Zemmema wordt wel gezien als een aanvallende middenvelder, maar met zijn snelheid is hij meer een buitenspeler. En daar hebben wij er in het team genoeg van. Een echte spelverdeler was er niet. Chamakh staat al jaren op een onbewoond eiland voorin en moet het vaak oplossen met ziekenhuisballen. Onder Zaki was dat niet het geval, toen had hij aansluiting van Mokhtari, Zairi en Hadji. Tegenwoordig zijn die eerste twee er niet meer. Het is daarom beter voor Chamakh dat hij de komende kwalificatieduels hulp krijgt van El Hamdaoui.
Mounir el Hamdaoui is namelijk een fenomeen. Het is geen spits en het is geen aanvallende middenvelder. El Hamdaoui speelt tussen de linies, zoals Arshavin dat deed voor Rusland tijdens het afgelopen EK. Mounir is tevens heel slim in de situaties en weet waar hij moet staan. Intikkertjes lijken vaak gemakkelijk, maar probeer er maar zelf te staan. Het is een kwestie van timing en inzicht. En die twee kwaliteiten beheerst El Hamdaoui wel. Ik denk dat deze aanvaller wel bij een aanvallende ploeg moet spelen. Teams als Arsenal en FC Barcelona zouden perfect passen bij zo een speler. Zij spelen namelijk het voetbal waar Louis van Gaal naar streeft met zijn AZ. Alles is mogelijk in deze wereld, dus waarom zou Marokko ook niet zo kunnen spelen?
Alleen ben ik de ‘Marokkaanse fans’ wel een beetje zat aan het worden. Als de spits van Al Ain, Soufiane Alloudi, drie keer scoort tegen Namibië, dan is hij de volgende dag de beste aanvaller van Marokko. Zelfs als Benzekri op die positie had gespeeld, dan had hij drie keer gescoord. Spelers worden zo hoog geprezen, zoals Boussaboun dat zei in het interview onlangs, dat ze bijna niet meer beter kunnen. Alles wat ze daarna doen is slecht. En dat gaat nu ook gebeuren met El Hamdaoui, de Marokkanen hebben hem bij Marokko nog niet in actie gezien, maar hij is nu al de held van Marokko. Waarom? Heeft hij 20 interlands en 39 keer gescoord? Nee. Marokko heeft wel degelijk een goed team, alleen wij zijn niet de beste van de wereld.
Marokko heeft aanvallende kwaliteiten, fysiek zijn ze minder. Toch hebben ze een kans tegen de Afrikaanse toplanden. Tactisch hebben ze een slimme trainer, ze zijn technisch beter dan wie dan ook, alleen moet de mentaliteit beter. De wil om te winnen is er vaak niet. Er wordt te simpel gedacht over de Afrikaanse landen. Het is geen appeltje eitje. Vanaf de eerste wedstrijd tegen Gabon tot aan de laatste tegen Kameroen, moet er 100% gegeven worden. Verdedigend zijn ze minder, maar door middel van pressie en constant de tegenstander terug te drukken, komen ze veel beter in de wedstrijd. Aanval is voor de Marokkanen de beste verdediging. En je weet wat ze zeggen, 3 keer is scheepsrecht!
)
